De pijn van vaderloosheid

  • maart 27, 2018

Er werd gesproken over de ander vergeven. We hadden kleine groepjes waar we mee samen kwamen daar stelde ik de vraag, hoe moet ik mijn vader vergeven als hij niet meer leeft.

Je kon hem altijd vergeven werd gezegd. Dit wist ik ook wel maar ik vond het erg moeilijk omdat het een hele last was die op mij drukte. Mijn vader had mij vroeger niet de ruimte gegeven om kind te kunnen zijn. Omdat hij schizofreen was had hij verschillende stemmingen. Als ik iets niet goed had gedaan moest ik bij hem komen en ging hij mij slaan of op mijn rug staan. Iets wat ik nooit vergeten ben was dat hij ons expres laat naar liet gaan waardoor de leraars en leraressen mij gingen vernederen. Dit was voor mij een enorme teleurstelling want ik leerde niet voor mijn zelf op komen en had dus ook geen vrienden.

Naar dat ik ouder werd vond ik het steeds moeilijker om naar school te gaan omdat ik geen aansluiting kon maken met anderen. Op een gegeven moment werd ik bang om onder de mensen te zijn en had regelmatig doodsgedachten.

Dit is een deel van mijn verhaal. Dit draag ik al mijn hele leven met me mee. De gevolgen van het geen kind mogen zijn, vroeger, zijn groot in mijn leven. Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik man was.

In het groepje hebben ze voor mij gebeden en toen kon ik omdat ze allemaal om mij heen stonden, een vergevingsgebed naar mijn vader uitspreken. Op dat moment voelde ik nog niets, maar zondags mochten we alles bij het kruis brengen. Dat heb ik gedaan.Het was net of er iets van mij afviel. Nu kan ik ook veel beter beslissingen nemen en voor mijn vrouw bidden.

Dank U Heer dat U mij verlost hebt van mijn pijn en verdriet en dat ik het nu achter mij kan laten.

Bron: Onbekend

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Cart Item Removed. Undo
  • No products in the cart.