De verandering

  • maart 27, 2018

Ik ben geboren in Amsterdam-Noord in een gezin met 6 kinderen. Ik ben de jongste. In de eerste klas van de lagere school gebeurde iets met mij, waardoor ik op de hele lagere school gepest werd.

Hierdoor begon ik een muur om mij heen te bouwen, zodat ik beschermd was en de anderen mij geen pijn meer konden doen. Op de middelbare school kreeg ik een vriend die uit Suriname afkomstig was. Hij ging naar de Pinkstergemeente. Daar heb ik me ook laten dopen. Dit bracht zo’n strijd met mijn ouders dat ik het huis uit ben gevlucht. De verpleging in. Daar was ik intern. Nu dat was niet bepaald mijn plek en na een klein jaar ben ik weer naar mijn ouderlijk huis teruggekeerd. De ruzies waren toen gelukkig voorbij, maar ik had wel een deuk opgelopen.

Na twee jaar ben ik getrouwd met een hele lieve, intelligente vrouw. Wij hebben samen 3 kinderen gekregen. Haar liefde voor mij was zo groot, dat zij mij beschermde en ik geen gesprekken met anderen hoefde te voeren. Hierdoor werd ik ook niet meer beschadigd, maar kwam ik ook niet uit mijn cocon.

Drie jaar geleden is zij overleden en toen kwam de ellende. Na een half jaar vluchtte ik naar een vrouw, waar ik elk weekend kwam. Dit deed ik om mijn eenzaamheid te ontvluchten. Mijn kinderen waren al het huis uit en konden mijn eenzaamheid niet opvullen. In die tijd heb ik grote fouten gemaakt en ik ben blij dat God me dat vergeven heeft.

Begin vorig jaar had ik contact met een vrouw die heel makkelijk over God kon praten. Dat kon ik niet merkte ik op de laatste zondag in februari 2007. Ik zat toen bij mij thuis op de bank en pakte de bijbel en las een stukje uit Efeze 5. Daar staat dat we onderling over de Here moeten spreken (Efeze 5:19). Toen ik dat las greep het me zo aan dat ik tot God uit geroepen heb of Hij mij wilde nemen, breken, vullen en zenden.  Nu dat gebeurde ook direct. Het contact met deze dame werd direct door haar verbroken en van een collega kreeg ik een telefoontje dat ik zo gemeen was. Ik snapte niets van dat telefoontje. ik had haar juist bescherm in het gesprek met de chef, alleen zag ze dat niet. Maar in deze maand gebeurde precies datgene waarvoor ik altijd bang was. Ik ging door een heel diep dal en heb pastorale hulp gekregen. Een aantal nachten heb ik niet kunnen slapen.

Al na twee gespreken moest de begeleider zeggen dat ik een totaal ander mens was geworden. Ook in de kerk hoor ik nog regel matig mensen zeggen dat ik totaal veranderd ben. En dat ben ik ook. Vroeger was ik een muur bloempje. Niemand durfde mij te benaderen. Ik wachtte bij de uitgang van de kerk of zat al buiten op mijn fiets te wachten op mijn vrouw. Zij bleef altijd lang doorpraten. Onderweg naar huis had ze het ook niet makkelijk met mij als we b.v. een Engels lied in de kerk hadden gezongen. Ik hoorde het afgelopen jaar van een paar broeders en zusters in mijn  kerk, dat zij graag had willen zien hoe ik nu ben en dat zij daar heel veel voor gebeden heeft. Helaas heeft zij dat niet mee mogen maken, maar ik weet zeker dat zij nu vanuit de hemel zit te lachen omdat ze blij is zoals ik nu ben.

God heeft heel veel het laatste jaar in mijn leven veranderd. Ook de conferentie heeft bijgedragen aan mijn verandering.  De eerste avond werd er o.a. gesproken over dat wij Jezus moeten laten zien in ons leven bijv. bij evangelisatie. Dit heeft mij wel aan het denken gezet. Het verlangen is er wel, maar ik zie niet altijd de mogelijkheden die geboden worden. Of ik weet niet hoe ik deze kan benutten. Dit is een punt waar ik zeker mee aan de slag wil. Want de tijd is naar mijn mening kort totdat Jezus terug komt.

De volgende dag hadden we het over beproevingen. Daar ben ik altijd voor weg gelopen tot vorig jaar. Ik had een hele dikke muur, zoals pastor Wilkin het zei, om mij heen gebouwd. Maar ik prijs de Here Jezus dat hij mij dit heeft laten zien en dat ik nu echt mag leven.

Vooral de gespreken vond ik erg mooi. Samen met mijn broeders en zusters uit diverse kerken. De kerken die ik nooit zag zitten, omdat ze me pijn hadden gedaan. Ik vond de conferentie een echt thuiskomen. God is zo met mij bezig dat ik uit zie naar het volgende wat in mijn rugzak zit, wat ik achter me moet laten. Ik dank de Here Jezus, dat Hij voor mij aan het kruis geleden heeft en weer is opgestaan uit de dood.

Bron WWJB Conferentie 2008 – Van beproeving tot heerlijkheid

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Cart Item Removed. Undo
  • No products in the cart.