Raak mijn wonden aan!

  • mei 4, 2020

Nederigheid, het was Jezus’ houding, een weg van lijden en dienen. Niet om gediend te worden maar om te dienen. Vanuit dienstbaarheid en nederigheid waste Hij de voeten van Zijn discipelen. Een opdracht voor ons om dat voorbeeld na te volgen. Vader, moeder, echtgenoot, zoon, dochter, broer, zus, vriend, vriendin, collega. Fantastisch symbool van nederigheid waarin je je onder de ander stelt.

Waarmee je eigenlijk zegt: Ik eer jou, ik wil voor een moment jouw lasten aanraken. De moeite die jouw voeten elke moment van de dag dragen, moeite die haast niet te dragen is. Ik wil je laten zien en voelen wat Jezus voor jou heeft gedaan.

Zou het niet mooi zijn om zonder oordeel de voeten van een dierbare in je kostbare handen te nemen en lief te zijn voor zijn of haar lasten, zorgen en wonden. Diep geslagen wonden aan te raken, zonder oordeel!

Het is de roep van deze tijd. Je eigen wonden hierin te zien en te omhelzen is zo noodzakelijk (ik heb het er niet over dat je eerst genezen moet zijn), om de pijn van anderen te kunnen zien en ‘iets’ van betekenis te kunnen zijn.

In Jezus wonden’ liggen de wonden van de wereld, van waaruit de schreeuw van ieder mens komt ‘Raak mijn wonden aan’. Ik weet dat we Jezus’ wonden aan mogen raken waarin verlossing en genezing ligt. Door Jezus’ striemen ben ik genezen.

Maar nu even persoonlijk, het gaat verder! Heb oog voor de wonden van die naaste om je heen. Je zoon, je dochter, je collega, vul zelf maar in. Naasten die je zo nauw aan het hart liggen. Dwing ze niet in een keurslijf maar heb ze lief, vanuit de Liefde die in jou woont.

Keer ze niet de rug toe. Zie ze, voel ze, raak ze aan! Voel de onderliggende laag en oordeel niet. Hoor je die roep dan niet, die roep om gezien, gehoord en gevoeld te worden? Door niet te oordelen raak je wonden aan en zul je echt vrijheid gaan ervaren.

‘Daar, waar je het menselijk leed aanraakt – en misschien wel alleen daar – daar zie je dat Ik leef, dat Ik het ben. Overal waar mensen lijden, kom je Mij tegen. Ontwijk Mij bij die ontmoetingen nooit. Wees niet bang! Wees niet langer ongelovig, maar gelovig!’ (Tomás Halík)

Nogmaals, zou het niet mooi zijn om zonder oordeel de voeten van een dierbare in je kostbare handen te nemen en lief te zijn voor zijn of haar lasten, zorgen en wonden.

Liefs,
Jan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Privacybeleid