Ik & NAH

NAH is levenslang! Het is een verlies van identiteit, verlies van gezondheid en misschien zelfs wel het verlies van dierbaren. Een rouwproces voor het leven, een levend verlies.

  1. Een proces voor het leven
  2. NAH
  3. Stigmatisering
  4. Acceptatie
  5. Ongeremdheid
  6. Huwelijk
  7. Empathie
  8. Mijn kinderen
  9. Scheiding
  10. Vergeving
  11. Geschapen naar Gods beeld
  12. Laatste woord

Een proces voor het leven
Zo lang heb ik het van me afgeduwd, eigenlijk voortdurend voor weggerend. Het is eigenlijk een proces van mijn leven geworden om datgene onder ogen te durven nemen, wat alweer meer dan 30 jaar geleden is. De hersenbloeding die mij trof op 17 jarige leeftijd door zinloos geweld.

Je zou zeggen, dat ik er inmiddels wel heel veel over zou kunnen schrijven. Doordat ik het al die tijd van me weggeduwd heb, is het er echter nooit van gekomen. Maar aan de andere kant heeft mijn hoofd al die jaren overuren gedraaid. In mijn hoofd is het analyseren van mijn leven eigenlijk al die tijd onophoudelijk doorgegaan.

Is het niet voor ieder mens iets moeilijks om pijn, gebrokenheid en verdriet onder ogen te zien. Dit alles te durven omhelzen. Het heeft voor mij meer dan 20 jaar geduurd met alle gevolgen van dien, voor mezelf maar bovenal voor de dierbare mensen om me heen. En toch kan ik nu, na bijna 30 jaar nog niet echt zeggen dat ik het allemaal aanvaard en geaccepteerd heb. Iedere dag is het een uitdaging en avontuur.

Ik zou na al die jaren een hele lijst met beperkingen op kunnen schrijven. Er zullen gerust wel af en toe bepaalde dingen genoemd worden, maar ik wil er bewust voor kiezen om te schrijven waar ik nu sta. Is volledige acceptatie bereikbaar? Is het realiseerbaar? Eén ding weet ik! Acceptatie van de gevolgen van traumatische ervaringen is een uitdaging en proces voor het leven.

NAH
NAH staat voor Niet Aangeboren Hersenletsel. Het is voor velen, dus ook voor mij, onzichtbaar en eenzaam. Laten dat nu meteen de twee woorden zijn waar mensen met hersenletsel het meest mee te worstelen hebben. Eenzaamheid en onzichtbaarheid, dus onbegrip. Op een gegeven moment heb je de boel weer een beetje aardig op de rit. Mensen met hersenletsel kunnen fysiek zo goed herstellen, maar het grootste defect zit ‘m in het hoofd.

Stigmatisering
NAH’ers zijn meestal niet ziek en zijn geen patiënten. Het zijn volwaardige, normale mensen met een beperking, veelal een kras(je) of defect in het hoofd. Stigmatisering ligt voortdurend op de loer en doet echt pijn. Het heeft eigenlijk twee kanten. Het letsel heeft je zowel mentaal als fysiek aangetast en dat valt op. Mensen zien dat je anders bent en daarom kijken ze naar je. En dat mag, maar het is niet fijn. Mensen staren je na omdat je anders bent. Ik heb me hier vreselijk aan gestoord.

Aan de andere kant is het ook iets van mij persoonlijk, iets tussen mijn oren. Het is een strijd voor NAH’ers om weer gewoon mee te tellen in de maatschappij. Als mensen mij dan nakeken dan bevestigde me dat alleen maar dat ik inderdaad anders was. Terwijl het zo vaak tegen me gezegd is dat ik er zo normaal uit zie. Voel je de strijd?

Bij mensen met NAH verdwijnt vaak veel van hun potentie. Het kan ook gebeuren dat het potentieel verlegd word. Er openen zich andere deuren en nieuwe gebieden om te bewandelen. Ook dit is een hele ontdekkingsreis voor mensen met NAH.

Het verdrietige van stigmatisering is dat bij NAH’ers (misschien onbewust) de focus gelegd wordt op hun beperkingen (het zichtbare) in plaats van op hun potentie (het onzichtbare). Zij zijn zeker nog wel potentieel. Maar vanwege onzekerheid en minderwaardigheid plaatsen ze zich vaak onder hun niveau waardoor de ‘gewone mens’ meer ruimte krijgt tot stigmatisering.

Mensen met NAH moeten bemoedigd worden! Positieve woorden en complimenten moeten niet verzwegen, maar uitgesproken worden. Ieder mens heeft behoefte aan bevestiging en bemoediging. NAH’ers wel heel in het bijzonder. Zij hebben in hun leven echt wel heel wat treetjes naar beneden moeten maken en voelen zich gedegradeerd. Vanwege hun beperkingen weten ze vaak niet deze behoefte kenbaar te maken of er woorden aan te geven. Maar de behoefte is er absoluut!

Voor mij persoonlijk is dit een heel gevoelig onderwerp omdat ik dit in mijn tienerjaren gemist heb. En velen met mij! Nooit ben ik eigenlijk uitgedaagd om de veelzijdige diversiteit aan kleuren in mijn hart te ontdekken. Nooit is het mij verteld dat ik belangrijk ben, dat ik het goed doe, dat mijn mening telt en waarheid is. Op 17 jarige leeftijd ging ik naar Canada, op zoek naar intimiteit en identiteit. Door mijn hersenletsel is eigenlijk die behoefte in mijn leven lange tijd onvervuld gebleven.

Acceptatie
Je moet klaarkomen met jezelf! Als je jezelf niet accepteert, hoe kan een ander je dan accepteren. Door mijn gevoel van degradatie was ik heel hard voor mezelf geworden en was voortdurend aan het vechten tegen mijn beperkingen, om er bij te horen. Het gevoel van ‘er niet bij horen’ is zo verwoestend en destructief voor je identiteit.

Het is heel lastig als je voelt dat je apart behandeld wordt. Het gevoel van ‘niet serieus genomen’ te worden, bekeken en gestigmatiseerd te worden. Hoe moeilijk is het om dan die frustrerende gedachte te weerstaan door er iets positiefs tegenover te zetten.

Het komt aan op zelfacceptatie. Blij zijn met jezelf. De basis hiervoor gemist te hebben heeft meer lijden in mijn leven gebracht dan wat het zinloze geweld met mij gedaan heeft. Ik was naar Canada gegaan, op zoek naar intimiteit en identiteit. Door een liefdeloze opvoeding wist ik niet wat het was om blij met mezelf te zijn.

Hoe belangrijk is het om een positief zelfbeeld te hebben wanneer trauma’s als verwoestende en destructieve stormen over je heenkomen. Je bent totaal niet in staat om te putten uit iets wat ‘liefde’ heet. Als je niet weet wat eigenlijk ten diepste liefde is, hoe kun je er dan uit leven en tegenslagen in het leven verwerken. Om nog maar te zwijgen over ‘liefde geven’. Liefde is eng en onbetrouwbaar wanneer je identiteit aan gruzelementen ligt.

Aan de andere kant vraag ik mezelf af of je met NAH ooit tot een zekere mate van voldoende acceptatie zult komen in je leven. Mijn ervaring was dat het nooit genoeg en nooit voldoende was. Ik werd eerder steeds strenger voor mezelf waardoor acceptatie van mezelf steeds onbereikbaarder werd. Ik heb een beetje geleerd om te stoppen met vechten en er voor te kiezen om te leven. Ik heb zoveel geprobeerd om mijn leven aangenaam te maken, maar in zekere zin was het vechten tegen de bierkaai. Het waren steeds terugkerende patronen die mij neervelden. Het gaat er niet om, hoe ik het kan voorkomen, maar hoe ga ik er mee om.

Ongeremdheid
Het was tijdens mijn Revalidatie op ‘De Trappenberg’ in Huizen waar, ik geïnterviewd werd voor een programma op TV, ‘Coma een ander leven’. Samen met Chantal deed ik hier aan mee. Van het interview kwam weinig terecht, omdat Chantal en ik voortdurend ongecontroleerd en ongepast aan het lachen waren. Er kwam geen zinnig woord uit. Dit was best grappig maar tegelijkertijd was het het begin van een voortdurende confrontatie in mijn leven, met het niet kunnen beheersen van mijn emoties.

Later zijn de lachbuien gelukkig wat gestabiliseerd. Al moet ik zeker zeggen dat mijn emoties nog steeds heel gevoelig zijn. Maar het lachen tijdens het interview kan dan wel grappig overkomen, maar eigenlijk was dit het eerste signaal van ongeremdheid in mijn leven. Niet zozeer het ongeremde lachen an sich maar meer het niet kunnen controleren van iets wat je niet wilt.

Ongeremdheid heeft mijn leven getekend. Ongeremdheid in mijn gedachten, gevoelens, verlangens en mijn manier van communiceren. In mijn leven zijn al best wel wat conflicten geweest vanwege mijn ongeremdheid. Het in zekere zin niet in staat zijn om me gepast en gecontroleerd te gedragen. Dit heeft ook zeker zijn mooie kanten. Ik kom meestal zoals ik ben en maak geen geheim van mijn kwetsbaarheid.

Maar toch ook die akelige, nare en ‘relatie-verwoestende’ kant. Wanneer er iets pijnlijks gebeurd, een conflict, dan zou ik niets liever willen dan dat het nooit meer zou gebeuren. Maar helaas, het gebeurt weer. En weer, en weer! Dit is NAH! Het zijn terugkerende patronen. De confrontatie hiermee geeft me het gevoel van onechtheid en kan me vaak in een vervelende depressie brengen. Is mijn kwetsbaarheid dan niet echt? Zijn mijn woorden die ik communiceer geen woorden die puur uit mijn hart komen maar misschien vergiftigd zijn door NAH? Ik vind dit zo lastig en heb hier nog geen antwoord of oplossing voor gevonden.

Huwelijk
Als een gebroken tiener naar Canada en als een gebroken man het huwelijk in gestapt! Al is ons huwelijk gestrand en is het voor ons beiden een pittige tijd geweest, toch heeft het voor mij persoonlijk veel licht over mijn leven laten schijnen. In mijn huwelijk liep ik tegen gigantisch onvermogen op. De tweezijdigheid hiervan in mijn leven kwam aan de oppervlakte. Enerzijds het onvermogen vanwege het gebroken nest waarin ik ben opgegroeid en anderzijds het onvermogen wat in mijn leven is gekomen door het zinloze geweld.

Het heeft bijna 20 jaar geduurd voordat ik ging inzien dat ik enorm aan het vechten was tegen mijn beperkingen. Na bijna 20 jaar hoorde ik voor het eerst de term NAH. Voortdurende botsingen en conflicten in het huwelijk. Beperkingen zoals een ernstig tekort in het hebben van overzicht en inzicht. Een serieus concentratie tekort. En niet te vergeten de ongeremdheid, zoals eerder omschreven. Prioriteiten stellen, chaos in mijn hoofd, vermoeidheid en initiatiefloosheid niet te vergeten.

Empathie
Het draait allemaal om de erkenning van je zwakheid. Durf zwak te zijn! De maatschappij laat hele andere normen en waarden zien. Je moet sterk zijn en carrière maken om mee te tellen. Ik heb lang gevochten om er ook bij te horen. Na mijn revalidatie ben ik sterk geconfronteerd met het feit dat ik maar blij moest zijn dat ik nog leefde. Ik ging weer naar school, ik kon weer fietsen. Datgene wat ik gemist heb in mijn persoonlijke verwerking was het stukje empathie. Die vraag, wat het nou eigenlijk met mijzelf gedaan had, heb ik gemist. Iemand die naast je komt zitten en durft mee te lijden om het verlies wat je hebt geleden.

Mijn kinderen
Als een gebroken vader kregen we drie dochters. Ook hierin werd ik heel erg geconfronteerd met onvermogen. Beperkt inzicht en niet in staat om de juiste prioriteiten te stellen. In 2007 had ik mijn werk opgezegd want ik wilde ‘werken’ in Gods Koninkrijk. Ik moest zoveel mogelijk doen om mensen te laten zien dat ik er bij hoorde en meetelde. ‘Doen’ werd mijn identiteit. Het draaide allemaal om prestatie in plaats van relatie, Gods verlangen.

Ik had achter ons huis mijn kantoor. Ik had er geen probleem mee om hele lange dagen in dat kleine hokje te zitten. Worstelend met initiatiefloosheid en ongeremdheid. Mijn prioriteit lag op mijn werk en niet als vader in mijn gezin. Mijn vrouw, toentertijd, stond er alleen voor. Te bedenken dat twee van onze drie dochters een hartafwijking hebben. Er was veel zorg in ons huis. En ik, ‘ik moest werken’, werken om er bij te horen.

Eind 2010 was ik genoodzaakt een pas op de plaats te maken, 3 maanden in een pastoraal therapeutisch centrum. Ik had het allemaal niet meer zo helder in mijn hoofd. Wanneer ‘doen’ je identiteit is, dan leg je het op een gegeven moment af en slaan de stoppen door. In 2011 heb ik een indicatie gekregen voor een plek buitenshuis waar ik dan door de week mijn ‘werk’, in alle rust kon doen en dan de weekenden bij mijn kinderen kon zijn, althans dat was de bedoeling. Ook dit heeft niet echt geresulteerd in de gewenste oplossingen.

Het schitterende van mijn kinderen is wel dat ze van mij zijn en ik hun papa ben. Zij accepteren me zoals ik ben. Na vele jaren ben ik gaan inzien dat mijn kinderen van mij houden zoals ik ben. Ik ben nog steeds de enige man in hun leven die hun behoefte kan vervullen wat alleen een vader kan. Het probleem lag bij mezelf. Het draait allemaal om het feit dat ik mezelf accepteer, mezelf goedkeur en blij met mezelf ben.

Scheiding
In 2014 is ons huwelijk gestrand en in 2016 zijn we officieel gescheiden. Dit was voor ons beiden een heel zwaar proces. Toen ik in 2011 naar Nunspeet ging, een plek buitenshuis voor rust in mijn hoofd, toen was mijn oudste zes en de jongste twee jaar. De kinderen hebben nooit anders meegemaakt dat ik meestal weg was. Dit heeft mij flink dwarsgezeten. Ik, mijn mond vol over het Vaderhart van God en niet in staat een vader  te zijn voor mijn eigen kinderen. Dit is eigenlijk best wel een pijnpunt in mijn leven. NAH heeft ook z’n effect gehad op mijn positie als vader. De confrontatie met mijn onvermogen, om in het vaderschap te mogen staan, geeft mij grote eenzaamheid.

Toch heb ik mijn plekje in Nunspeet met beide armen mogen omhelzen. Het is mijn stekkie geworden waar ik mezelf ben gaan ontdekken. De scheiding heeft voor ons allebei meer rust in ons leven gebracht. En tuurlijk was daar het gewicht van de pijn die het ons gaf. Maar de onbedoelde pijn die er in ons huwelijk was, ons beider eenzaamheid, was groter.

Vergeving
Hoe belangrijk is het om niet zo hard naar mezelf toe te zijn. De tijd dat ik zo hard aan het vechten was tegen mijn beperkingen, met de zweep er op leefde, had ik één ding nodig: Vergeving. Mezelf vergeven, liever voor mezelf zijn. Dat maakt zacht. Het klinkt allemaal misschien wat zweverig, maar mezelf voortdurend afranselen, ‘hard zijn’, dat is verre weg niet de oplossing.

Vaak hebben conflicten en voorvalletjes in mijn leven lange nasleep in mijn hoofd en kan ik daar moeilijk van loskomen. Ook dit wordt veroorzaakt door het geen fouten mogen maken en niet mogen falen. Hard-zijn voor jezelf. Ik weet één ding en dat is dat ‘hard-zijn’ je nooit het gevoel zal geven dat je er bij hoort. Integendeel. Het geeft eenzaamheid en je leeft een afgezonderd leven. Mensen vinden het moeilijk om met je op te trekken.

Wanneer ik mezelf leer vergeven en niet langer vasthoud aan wat er gebeurd is, de boosheid daaromtrent, het gekwetst en benadeeld zijn (zoals ik het voel), dan zal de blijdschap en de vrede steeds sneller weer je hart vervullen.

Geschapen naar Gods beeld
Het probleem van acceptatie ligt bij mezelf. Als ik mezelf niet accepteer, hoe kan een ander dit dan doen. Wanneer ik mezelf niet accepteer, dan leidt het vaak tot zelfkastijding en zelfveroordeling als ik een fout maak of als iemand mijn beperking ziet. Ik praat mijn misstappen niet goed, maar ik geloof echt, dat God als geen ander bekend is met NAH. Hij heeft me geschapen naar Zijn beeld en dat is inclusief mijn NAH. Van allergrootst belang is, is dat ik me niet laat aanklagen door de boze die de vader van de leugen is.

God is geen God van voorkomen maar van ontfermen. Het is het liefste wat Hij doet, Zich ontfermen over hen die gebukt gaan onder een last.  Een last als NAH. Wanneer ik een misstap maak kijkt Hij naar de onderliggende oorzaak. Zijn liefde is veel groter dan mijn fouten en Hij doet niets liever dan Zijn liefde over mij uitstorten. Zelfs al zijn het steeds terugkerende patronen die ons terneer drukken of ons zelfs in een depressie kunnen brengen. Wanneer we met en in al onze beperkingen naar God gaan dan doet Hij niets liever dan ons te bedekken met Zijn ontferming.

Laatste woord.
Vaak is er geen oplossing of antwoord rond de problematiek van NAH. Het is vermoeiend om alsmaar te strijden tegen NAH. Al mag datgene wat NAH met iemands leven doet nooit genegeerd of gebagatelliseerd worden. Voor ons als de personen in kwestie is het hoogst frustrerend wanneer er mensen op je pad komen die zeggen te weten wat NAH is en hoe daar mee om gegaan dient te worden. Meestal slaan ze de plank totaal mis.

Empathie heb ik erg gemist, in mijn persoonlijke verwerking. Mensen die geen antwoorden en oplossingen hebben. Mensen die begrip hebben voor ‘eenzaamheid en onzichtbaarheid’. Mensen die bij je durven te komen zitten en eventueel je hand vasthouden. Meelijden in het levende verlies wat NAH’ers hebben geleden.

De uitdaging van mijn erkenning van NAH was wel het stoppen met vechten ertegen en er mee leren dealen. NAH heeft niet het laatste woord. Wat dan wel? Gods Vaderlijke liefdevolle ontferming!

Liefs,
Jan



Privacybeleid