Mijn ouders

In de eerste instantie was ik van plan om een apart hoofdstuk te wijden aan mijn vader en een apart hoofdstuk aan mijn moeder. Ik had het hoofdstuk over mijn vader al geschreven, maar toen ik over mijn moeder wilde schrijven, viel dat wel heel zwaar. Het zouden gewoon hele trieste feiten zijn die het leven van mijn moeder zouden verwoorden. Haar leven was té verdrietig om te omschrijven. Mijn moeder was wel bij uitstek de persoon die het meest heeft geleden onder de gebrokenheid van mijn vader. Daarom heb ik er voor gekozen om het hoofdstuk over mijn vader te herschrijven en de nodige informatie over mijn moeder er in mee te nemen.

De meest dierbare mensen, mijn vader en moeder! God heeft hen gebruikt om mij op deze aarde te zetten. Althans zo is het theoretisch. Een vader en een moeder zijn door God geroepen om hun kinderen op te voeden vanuit een veilig nest. Een nest waar intimiteit, liefde, vertrouwen, rust en veiligheid de toon zetten. Ouders mogen hun kinderen binnen verantwoorde kaders overgieten met onvoorwaardelijke liefde. Op een liefdevolle manier vraagt God van ouders om hun kinderen bekend te maken met liefde die gebaseerd is op relatie en niet op prestatie. Hoe spijtig is het niet dat kinderen vaak in een keurslijf worden geperst om naar het beeld van hun ouders te wandelen, terwijl hun ouders zelf vaak hun beeld niet (kunnen) ontlenen aan de onvoorwaardelijke liefde van God. Wat je dan krijgt is afgoderij. Als je kind niet is zoals jij denkt dat het behoort te wandelen, dan ga je al snel het kind lasten opleggen die voor hem of haar te zwaar zijn om te dragen. Met als gevolg dat als het kind ongehoorzaam is, in jouw optiek, het dan ook geen liefde verdient.

Mijn beide ouders zijn allebei al overleden. Het zou toch verschrikkelijk zijn als ik hen nu ging afschilderen vanuit wat ze allemaal fout hebben gedaan. Weet je, wij, jij, ik, we kunnen vanaf nu het verschil maken. God heeft ons het mandaat van de liefde gegeven. Alleen het intens trieste is dat men daar vaak niet toe in staat is vanwege de beschadiging die men opgelopen heeft door een stuk onvermogen van ouders. Met opzet gebruik ik het woord ‘onvermogen’ omdat ik niet wil denken aan die ouders die met opzet hun kinderen het leven zuur maken. Ik bedoel, voor ouders is het zo vaak een stuk onvermogen omdat zij zelf ook opgegroeid en opgevoed zijn in gebrokenheid en liefdeloosheid. Zij hebben dat ook niet gewild. Daar houd ik het bij en ik laat die mensen rusten die met opzet hun kinderen niet willen overgieten met liefde. Ze zijn er wel, helaas!

We weten allemaal wat er gebeurt wanneer je opgevoed wordt in onveiligheid. Zoveel relaties gaan kapot omdat LIEFDE mist. Wij, mijn broers en zussen zijn ook opgegroeid in een gebroken nest. Een ieder van ons heeft de opvoeding als liefdeloos ervaren. De momenten van intimiteit en gezelligheid waren zeer sporadisch. Allemaal waren we op zoek naar liefde. Allemaal wilden we de mond aan de kraan zetten. Wat uit de kraan behoorde te komen was liefde, maar het druppelde, het sijpelde uit de kraan waardoor wij als kinderen vaak geen kans zagen om die druppel liefde in onze mond te laten vallen. De kraan was feitelijk bijna dichtgedraaid.

Weet je wat het pijnlijke was? Mijn ouders zijn een voorbeeld van mensen die het niet konden. Ze wisten niet hoe ze onvoorwaardelijke liefde moesten geven. Ze waren zelf ook op zoek naar liefde. Hun eigen leven was ook een zoektocht naar het meest begeerde cadeau van God: LIEFDE! Ze wilden het ons zo graag geven, maar ze konden het niet.

Mijn vader was zo verwond door de wonden in zijn hart. Leegtes, die hij probeerde te vullen met van alles en nog wat. Hij was directeur van grote visverwerkingsbedrijven, had een kotter, dure auto’s, grote huizen en tot ons grote verdriet was hij niet trouw aan onze moeder. Toen mijn vader nog vrij jong was heeft hij een ernstig auto-ongeluk gehad waardoor hij verschillende keren aan zijn rug moest worden geopereerd. Hier heeft hij een handicap aan overgehouden. Ik kan me herinneren dat wanneer we ’s zondags naar de kerk liepen, hij wel eens uitgescholden werd om zijn handicap, waarschijnlijk vanwege zijn niet-geliefde status. Zoiets vergeet je niet, je liep als kind achter je vader aan. Wat zal hem dat pijn hebben gedaan. Al vraag ik me af of hij die pijn toeliet. Ik denk het niet. Hard zijn, niet janken, doorgaan en niet opgeven. Dat was mijn vader. Mijn vader, die van me hield, maar er geen uiting aan kon geven. Hij is altijd op zoek geweest naar zijn identiteit. Hij heeft zo geprobeerd om zijn identiteit te ontlenen aan wat hij deed, zijn prestaties en wat hij bezat. Dit gif is ook in mijn leven gekomen. Ook ik heb geprobeerd om mijn identiteit te ontlenen aan mijn prestaties en aan wat mensen van me zeiden. Ik dacht te weten wat liefde was, maar ik wist niet wat onvoorwaardelijke liefde was omdat ik het nooit ontvangen had. Zovelen denken dat ze weten wat liefde is maar als er iets mis gaat of moeilijke tijden breken aan, dan komen de vragen.

Moeders zijn de meest bijzondere mensen die er op aarde rondlopen. Ze zijn 24/7 druk om hun gezin vorm te geven. We weten allemaal dat de bediening van een moeder dag en nacht doorgaat. Het is een bediening die doorgaat als anderen stoppen. Een bediening die onbegrensd is. Je moet wel de energie van een paard hebben om zoiets vol te houden. De vrouw wordt afgeschilderd als het zwakke geslacht. Fysiek kan dit misschien waar zijn, maar mentaal absoluut niet. Als moeders niet zo sterk zouden zijn, wat zou de wereld er dan anders uit zien. Het is helemaal niet mijn bedoeling om de man te degraderen. Maar wat is er een pijn in de wereld vanwege de onderkenning en onderdrukking van de moeder. Er is geen ander wezen op deze aarde waar God zo het vermogen in heeft gelegd van onbaatzuchtige en geweldloze communicatie. Er zijn zoveel culturen waar de vrouw niet erkend wordt. Wat zal dit God aan het hart gaan. Ik geloof dat de vrouw en de moeder veel dichter bij de intimiteit staat zoals God het geschapen en bedoeld heeft.

Mijn moeder was een hele zorgzame lieve moeder! Ze gaf altijd meer dan ze kon. Ze ging altijd voor die extra mijl, dat extraatje. Ze heeft zichzelf haar hele leven altijd letterlijk weggecijferd totdat ze de laatste adem uitblies. Mijn moeder heeft heel veel leed en pijn moeten verdragen. Ik ben bang dat ze weinig van het leven heeft kunnen genieten, kijkend naar alles wat er in haar leven is gebeurd. Het is te verdrietig om hier gedetailleerd op in te gaan. Mijn moeder is nooit tot haar bestemming gekomen, hier op aarde.

Al heb ik weinig veiligheid ervaren bij ons thuis, dat beetje veiligheid wat er te vinden was, zocht en vond ik meestal bij mijn moeder. Bij mijn moeder kreeg ik niet die afkeurende blik. Bij mijn moeder kreeg ik meestal ‘ja’, als ik het niet aan mijn vader durfde te vragen.

In de tijd dat mijn ouders nog bij elkaar waren was mijn moeder vaak weg. Ik schrijf voor mezelf hoe ik het ervaren heb, maar ik geloof dat wij als kinderen allemaal wel een flinke dreun er aan over gehouden hebben aan de gebrokenheid van het huwelijk van onze ouders. Een mens kan niet zonder eenheid en de praktijk is dat er juist zoveel onenigheid wordt gezaaid. De mens heeft behoefte aan gezelligheid en intimiteit. Satan probeert juist op dat gebied zoveel kapot te maken. Dit hebben ook wij, dit heb ik aan de lijve ondervonden.

Ik kan me geen moment in mijn leven herinneren dat mijn vader of moeder zei dat hij of zij van me hield. ‘Jan, ik houd van je!’, die zoete woorden waar ieder mens naar hunkert, omdat we zo geschapen zijn. Ieder mens heeft behoefte om overgoten te worden met liefde, onvoorwaardelijke liefde. Ik geloof zeker dat mijn vader en moeder ongelooflijk veel van mij hielden. Maar ze gaven er geen uitdrukking aan. Dit konden ze niet. Ze wisten enerzijds niet hoe dat moest, anderzijds wisten ze ook niet wat dat was. Ik neem ze het ook niet kwalijk! Ze zaten zelf ook in een zoektocht. Het is verschrikkelijk jammer en ik moet daar echt bij huilen wanneer ik bedenk hoe zwaar dat voor hen moet zijn geweest. Het was uiteraard ook die generatie waar niet echt expressie werd gegeven aan liefde en al dat soort gekkigheid. Je moest hard zijn, niet zeuren. Er moest brood op de plank komen. Zij hadden met dezelfde gebrokenheid te maken waar ik ook doorheen ben gegaan. Ik voel me een bevoorrecht mens als ik kijk naar de mensen die ik nu om me heen heb. De mensen die God in mijn leven heeft gebracht, aan wie ik liefde mag geven en wil geven. Ik geloof in het Bijbelse principe ‘wat je zaait zul je oogsten’. God is de Bron van liefde en Hij geeft in overvloed. Zijn liefde geeft je de meest gezonde identiteit en doet je op een rots staan waarop je nooit zult wankelen.

Mijn vader was een harde werker. Hij was nooit te beroerd om mee te draaien op de werkvloer. Al had hij een Jaguar. Ik bedoel die status. Ik als jongste in ons gezin kreeg alles wat mijn hart begeerde. Alles wat ik nu schrijf heeft God me later laten zien. Als jong kind zag ik het niet. Het was gewoon en normaal dat er vaak geen ‘nee’ in mijn leven was. In mijn jeugd heb ik nooit geleerd om keuzes te maken, om mijn hart te volgen, datgene wat ik graag wilde. Ik groeide op in de cultuur die mijn vader communiceerde. Dit heb ik eigenlijk altijd wel met me mee gedragen. Het was een last! Het bood geen bevrediging en het bracht me nergens.

De reden waarom ik dit hoofdstuk ‘Mijn ouders’ zo vroeg in mijn boek gezet heb is, omdat dit gewoon het allerbelangrijkste in ons leven is. Welk vaderbeeld hebben we in ons leven mee gekregen van onze aardse ouders. Wanneer dit een beeld is van geborgenheid, veiligheid, liefde en intimiteit, dan weet ik zeker dat ons leven er heel anders uit zou zien. We projecteren het beeld van onze aardse vader automatisch op God de Vader. Of we het ons nu realiseren of niet. Mijn ouders zijn niet in staat geweest om ons op te laten groeien in een veilig nest. Zijzelf hebben hier het meest onder geleden. Vaderloosheid was in ons huis. Bewust zeg ik ‘huis’ en geen ‘thuis’. Een thuis is een omgeving waar je mag ZIJN, waar je veilig bent. Een huis is maar een gebouw!

Vaderloosheid is voor meer dan 90% de oorzaak van al de gebrokenheid in deze wereld. Wat is vaderloosheid? Vaderloosheid is het ontbreken van onvoorwaardelijke liefde. Ik heb in mijn leven ook zeker met de gevolgen van vaderloosheid te maken gehad. Vaderloosheid was de grote ontdekking die ik deed toen ik drie maanden een pas op de plaats mocht maken omdat het ‘werken in Gods Koninkrijk’ mij uitgeblust had. Mond vol over het Vaderhart van God en Weten Wie Je Bent, zonder dat ik wist dat ik zelf de grootste wees was die er rondliep. ‘Werken in Gods Koninkrijk’, wat een onzin! Hoe kon ik ooit werken zonder te kunnen rusten in Zijn intimiteit? Maar goed, daar later meer over.

Mijn vader en moeder waren niet de perfecte ouders. Ik was ook niet de perfecte zoon! Ik heb eigenlijk nooit mijn hart kunnen delen met mijn ouders. Voortdurende afkeuring. Andersom ook niet, ik heb ook nooit iets van mijn vader vernomen, vanuit zijn hart. Zelfs één van de laatste keren dat ik hem gezien heb was een moment waarop hij zijn afkeuring liet merken. Wij, jij en ik, we kunnen het verschil maken. Wij kunnen het keerpunt zijn in deze wereld. Ik hoop daar verderop in dit boek meer over te schrijven.

Het verschil zit hem namelijk in het Vaderhart van God. Te mogen weten, weten, weten, weten, dat je Zijn geliefde zoon bent. Hij is de perfecte Vader en Hij maakt nooit fouten. Hij verdraagt, Hij is geduldig, Hij neemt je bij de hand en laat je zien wat het beste voor je is. Hij laat je niet zitten als je een fout maakt. Hij is liefde en ik als Zijn kind mag voortdurend baden in die liefde. Dit wil niet zeggen dat ik het altijd zo ervaar. Dan bekijk ik het vanuit mezelf. Gods hart zegt: Bekijk het vanuit Mijn passie voor jou! Mijn passie zal nooit worden uitgeblust. Ik houd van je omdat ik van je houd!

Dit is de missie van mijn leven geworden. Gods liefde doorgeven, Zijn gedachten over mij en jou. Weet je, ik wil er voor kiezen om zo over mijn ouders te praten. Eigenlijk is dit voor mij ook nieuw, nu dat ik het schrijf. Eigenlijk heb ik het nooit zo bekeken. Ik kan zoveel vertellen over de fouten die mijn vader heeft gemaakt en het leed dat mijn moeder op haar bord heeft gekregen. De gebrokenheid waar wij als gezin in zijn opgegroeid en waar mijn vader ons in heeft achtergelaten. Nee, ik kies voor Gods Vaderlijke goedertierenheid, deze is veel groter dan welke gebrokenheid ook. Zijn liefde is de oplossing voor herstel en de sleutel voor een nieuw leven in vrijheid.

Wanneer je geadopteerd bent als Vaders geliefde kind, dan heb je maar één verlangen en dat is: ZIJN LIEFDE! Niet mijn of jouw liefde, maar ZIJN LIEFDE. Dit geeft je een nieuw denken, nieuwe ogen, alles vanuit je hart. Dit zal je in staat stellen om deze weg te gaan, dit proces van herstel van wat voorwaardelijke liefde allemaal aanricht. Ga je mee! Deze ontdekkingsreis naar het Vaderhart van God. Steeds meer!



Cart Item Removed. Undo
  • No products in the cart.