Ik zie je! – 10/2018

  • oktober 5, 2018

Het vervelendste aan therapeuten zijn de spiegels die ze je constant voor houden. Of die stomme wedervragen. Het enige wat ik gewoon wil, is mijn beklag doen en gaan. Daar zijn ze voor, vind ik dan.

Eindelijk kreeg ik eens mijn felbegeerde portie aandacht, erkenning en medeleven. Ik werd volop gezien! En ik moet je zeggen dat dat héérlijk was. Opgetut en wel, paradeerde ik de spreekkamer binnen. M’n lievelingsuitje van de week.

Echter, wat wil nou het geval? Ik moest ook nog wat gaan doen! Mijn verhaal was gedaan. De situatie besproken. En toen was ik aan zet. Opeens ging ze dingen zeggen als; “Om gezien te worden, moet je eerst jezelf gaan ZIEN”. Nou, been there, done that. DACHT ik. Maar niets was minder waar. Ze had het over echt gezien worden. En niet alleen over de opgeleukte verpakking.

Thuisgekomen zak ik in de bank en denk de woorden nog eens over. Diep vanbinnen raakt het me. En jawel… daar komen al wat tranen, gevolgd door strepen mascara. Mijn diepste wens vanbinnen, is gezien worden. En niet te worden weggestopt onder de mascara, die nu op mijn been drupt.

Ik begin het te snappen, en veeg mijn masker eraf. Als een zielig hoopje mens, laat ik de jaren van eenzaamheid over me heen komen. Ik huil de bittere tranen. Ik besluit mezelf te zien.
En zachtjes fluister ik mezelf toe: “Wat heb je nodig, schat? Netflix? Doritos? Wijn? Ik zie je…!”

Linda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Cart Item Removed. Undo
  • No products in the cart.