Helende romantiek

  • november 7, 2019

De lucht is zwoel, en we turen in de verte naar prachtige vergezichten. We hangen tegen elkaar aan en af en toe sterft onze lach weg in de zomerse avondstilte, terwijl het avondrood de lucht verft in allerlei hemelse pasteltinten, met als middelpunt een grote oranje-rode bal. Een luchtigheid waait door mijn ziel, gepaard met zwaarte van verzadiging. De hele atmosfeer… alles is volmaakt.

Na minutenlang zwijgen, merk ik opeens zijn hartslag op. Hij gaat rustig en ritmisch, en ik betrap mezelf op het maken van een liedje, gepaard met de achtergrond van krekels, zwaluwen, wind, gezoem van bijen… Alles lijkt zich te voegen in een zwijgend concert. Ik krijg het gevoel of ik echt lééf op dit luttele moment. Alle ruzies die ooit gepasseerd zijn, lijken onbeduidend klein. En al het nare wat we samen meemaakten is op dit intieme moment slechts een vage waas. Ik zie alleen het mooie en het goede overheersen.

Een vlaag van berusting en blijdschap, laat me vredig mijn ogen sluiten. Ik wil dit moment vangen als een vuurvliegje in een jampotje. Zo veilig in zijn armen, helemaal mezelf… en in de rust. Maar helaas hebben vuurvliegjes vleugels, en horen ze vrij te zijn. Je kunt niet eindeloos teren op één gevangen vuurvliegje. Daar zou zijn vuur van doven. Ik zucht… oké dan. Ik laat het moment vrij. En zodra ik het loslaat, belooft hij me zwermen vuurvliegjes! Als ik mijn ogen en hart maar open.

Linda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Privacybeleid