Vrijheid

  • april 17, 2019

Als er iemand kan oordelen, dan ben ik het wel. Mensen, wilt u een oordeel? Ik vel hem. Vroeger kon ik dat genadeloos, maar tegenwoordig lukt me dat ook met een christelijk sausje van ‘opbouwende kritiek’. Heerlijk, hoe je die bijbel altijd in je (v)oordeel kunt laten werken.
Ik oordeelde namelijk ook keihard over mezelf. Het hardst en meest genadeloos van allemaal. En dat deed pijn. Zo’n pijn. Ik ging eraan kapot. Strompelend en falend bereikte ik elke dag weer mijn bed, in de hoop dat morgen me meer goeds zou brengen.

Ik werd er dan ook heel bedreven in om te zoeken naar fouten bij anderen die ik zélf niet maakte, om de pijn vanbinnen voor mij te verzachten. Vooral degenen die zichzelf oké vonden met wie ze waren irriteerden mij mateloos. Ik wist tal van dingen op te noemen waarom zij niets beter waren dan ik. Integendeel. Naast hen deed ik het zelfs nog goed vond ik. God kon maar blij met mij zijn.

Maar niets was minder waar. Bij ieder (zelf)oordeel werden Jezus’ striemen dieper. Iedere kwelling was een nieuwe geseling. God huilde om mijn pijn. Maar hoe vaak ik ook hoorde over liefde… het kon mij niet bereiken.

Tot God op een dag sprak in mijn taal. Hij had een oordeel geveld. Hij had het oordeel GEVELD. Verslagen. Kapot gemaakt. Crushed. Tenietgedaan. Voor eens en altijd.

Linda

Leave a Reply

Your email address will not be published. Fields marked with * are required

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.



Cart Item Removed. Undo
  • No products in the cart.